Jeżeli przy budynku pracuje lub pracować będzie pompa ciepła, inwestycja w przydomową oczyszczalnię ścieków przy braku kanalizacji jest rozwiązaniem idealnym. Dzięki procesom fermentacji zachodzącym w osadniku gnilnym ścieki w tym miejscu osiągać mogą temperaturę dochodzącą nawet do 50 oC - 70 oC! Temperatura ścieków wydostających się z drenażu jest niższa i zależy zarówno od intensywności procesów oczyszczania jak i temperatury zewnętrznej. Wartości 30 oC - 40 oC nie są jednak rzadkością.

Dzięki podniesieniu temperatury wód i gruntu sprawność pompy ciepła zdecydowanie wzrasta, co pozwala osiągnąć dodatkowy zysk finansowy związany z ogrzewaniem obsługiwanych obiektów.

Idealnym miejscem jest płaski teren, grunt przepuszczalny i niski poziom wód gruntowych. W praktyce nie istnieje jednak miejsce, na którym nie można by zaproponować jednego ze sprawdzonych rozwiązań ekologicznego oczyszczania ścieków. Odpowiednie technologie pozwalają instalować oczyszczalnie na terenach pochyłych, na niewielkiej przestrzeni, przy wysokim poziomie wód gruntowych czy też przy niekorzystnym gruncie. Niektóre stosowane rozwiązania to wymiana gruntu w miejscu rozsączenia, umieszczenie drenażu w nasypie, rozsączanie kaskadowe, zastosowanie zamkniętego reaktora biologicznego czy też wykonanie szczelnego filtra piaskowego. Jedynym rzeczywiście istotnym ograniczeniem budowy przydomowej oczyszczalni jest możliwość odprowadzenia powstającej wody, a więc znalezienie odbiornika mogącego wchłonąć duże jej ilości. Najczęściej stosowanym odbiornikiem jest grunt. Instalacja zakończona jest wówczas drenażem bądź studnią chłonną. W przypadku gdy na terenie umieszczenia oczyszczalni występuje grunt nie będący w stanie wchłonąć doprowadzanej wody odbiornikiem może być na przykład pobliski rów lub rzeka.

Ze względu na szeroką gamę rozwiązań najlepiej, aby sytuację ocenił nasz specjalista bezpośrednio na miejscu montażu oczyszczalni.

Oczywiście! Najistotniejszy jest tu fakt, iż w osadniku gnilnym następują biochemiczne procesy fermentacji, których rezultatem jest istotne podniesienie temperatury ścieków. Nierzadko temperatura ta wynosi nawet kilkadziesiąt stopni, a przy silnych mrozach utrzymuje na poziomie kilku - kilkunastu stopni. Ponadto należy pamiętać, że temperatura ścieków odprowadzanych z budynku jest już relatywnie wysoka.

Warto tu dodać, że każda instalacja jest najbardziej narażona na przymarzanie w momencie, gdy ścieki odprowadzane są z budynku w bardzo małej ilości. Typowym przykładem jest niesprawny, nie domykający się zawór pływakowy przy toalecie. Odejście przewodu kanalizacyjnego z budynku znajdujące się powyżej strefy przymarzania gruntu może zostać wówczas całkowicie zablokowane lodem, nawet w ciągu jednej mroźnej nocy!! Podczas normalnej pracy oczyszczalni oraz gdy nie jest ona użytkowana problem ten praktycznie nie występuje.

W celu zabezpieczenia się przed opisanym zjawiskiem należy przede wszystkim zadbać o to, aby zawory przy przyborach sanitarnych wewnątrz budynku pozostawały sprawne oraz aby przewody w ziemi prowadzone były ze spadkiem co najmniej 2%. W celu uzyskania dodatkowego zabezpieczenia rury i fragmenty instalacji narażone na zamarzanie należy dodatkowo zaizolować. Najlepiej byłoby gdyby wyjście przewodu kanalizacyjnego z budynku znajdowało się możliwie nisko. Niestety osadnik gnilny oraz drenaż rozsączający umieszcza się płytko pod powierzchnią ziemi i zbyt głęboko wyprowadzona rura może powodować konieczność zastosowania przepompowni.

Dopóki są to typowe substancje, jakie wprowadzilibyśmy na przykład do kanalizacji, żadne szczególne ograniczenia nie występują. Przydomowe oczyszczalnie ścieków są urządzeniami dość odpornymi nawet na substancje bardziej nietypowe i szkodliwe. Takie płyny jak chlor, detergenty czy inne środki dezynfekujące i piorące instalacji nie zagrażają. Detergenty są całkowicie rozpuszczalne w wodzie, a ponadto wiele nowoczesnych detergentów ulega całkowitemu rozkładowi już w osadniku.

Niektóre związki mogą powodować niszczenie zewnętrznej flory bakteryjnej osadnika, jednakże procesy te mają znaczenie marginalne. Wprowadzane płyny nie mają wpływu na bakterie zawarte głębiej w osadzie, z którym się nie mieszają i flora bakteryjna szybko się odbudowuje. Podobnie wprowadzenie antybiotyków nie jest w stanie zniszczyć całej flory bakteryjnej i nie będzie miało widocznego wpływu na funkcjonowanie oczyszczalni.

Do typowych składników ścieków należy zaliczyć odchody ludzkie, odchody zwierzęce, resztki pożywienia, mydła, detergenty, środki piorące, papier toaletowy itp. Natomiast zdecydowanie niepożądane w instalacji są twarde przedmioty, szmaty, ścierki, gąbki, pieluchy, twarde resztki pożywienia (np. kości), a także piach czy błoto, które mogą skrócić żywotność oczyszczalni. Dlatego też eksploatacja wymaga minimalnej dbałości o substancje, jakie są do niej odprowadzane.

Ścieki kanalizacyjne oględnie mówiąc brzydko pachną, jednakże przy prawidłowym wykonaniu całej instalacji zagrożenie odczuwania nieprzyjemnych woni wokół domu nie występuje. Osadnik gnilny posiada szczelne zamknięcie, a instalacja skuteczną wentylację kierującą zapachy ponad dach budynku, gdzie zostają one rozproszone w powietrzu (tak jak ma to miejsce przy typowych instalacjach kanalizacyjnych).

Należy zadbać przede wszystkim, aby zapachy nie dostawały się do wnętrza poprzez kratki ściekowe, zlewy, umywalki, muszle itp., a więc aby urządzenia te posiadały syfony stale zalane wodą. Nieprzyjemne zapachy mogą się przedostawać okresowo do domków letniskowych daczy i innych obiektów rzadko użytkowanych, gdy podczas bardzo długiej nieobecności woda w syfonach po prostu wyparuje. Problem ten dotyczy jednak wszystkich instalacji - zarówno z oczyszczalnią przydomową, jak i z szambem. W takich przypadkach należy po prostu odkręcić wszystkie krany, tak aby syfony zostały ponownie zalane.