BZT (biochemiczne zapotrzebowanie na tlen) - jest jednym z najważniejszych wskaźników zanieczyszczenia ścieków domieszkami organicznymi. Określa ilość tlenu zużywanego przez mikroorganizmy do utlenienia w określonym czasie substancji organicznych i niektórych nieorganicznych zawartych w ściekach. Wartość wskaźnika podaje się w mg O₂/dm³

ChZT (chemiczne zapotrzebowanie na tlen) - ten wskaźnik również określa ilość tlenu potrzebną do utlenienia materii organicznej jednak w tym przypadku bez udziału organizmów żywych. ChZT przyjmuje większe wartości od BZT. Wartość wskaźnika podaje się w mg O₂/dm³

Defosfatacja - jest to proces usuwania fosforu i może być realizowany jedną z następujących metod: a) chemicznego strącania solami glinu lub żelaza oraz wapnem; b) podwyższonej biologicznej defosfatacji w wyniku wzrostu asymilacji fosforu przez biomasę biorącą udział
w procesie oczyszczania; c) chemicznego strącania wspomaganego filtracją

Denitryfikacja - jest to redukcja azotanów i azotynów do azotu cząsteczkowego lub jego podtlenku (denitryfikacja całkowita) lub amoniaku (denitryfikacja częściowa), wywołana przez bakterie denitryfikacyjne (denitryfikatory). Zachodzi w warunkach beztlenowych, przede wszystkim w glebach o wysokiej zawartości wody i świeżej substancji organicznej. W wyniku denitryfikacji następuje zubożenie gleby w azot mineralny. Jest korzystnym zjawiskiem przy naturalnym oczyszczaniu się wód ściekowych.

Drenaż rozsączający - to układ podziemnych perforowanych drenów, wprowadzających mechanicznie oczyszczone ścieki do gruntu w celu dalszego ich biologicznego oczyszczania. Ścieki infiltrujące przez porowaty grunt są oczyszczone w wyniku zachodzących procesów fizycznych, chemicznych oraz biologicznych. Adsorpcja zanieczyszczeń na powierzchni cząstek gruntu powoduje intensywny rozwój mikroorganizmów tworzących tzw. błonę biologiczną. Mikroorganizmy te powodują rozkład zanieczyszczeń organicznych na stałe i gazowe produkty nieorganiczne oraz na masę komórkową. Jednocześnie zachodzą chemiczne reakcje strącania zanieczyszczeń nieorganicznych, które w zależności od pH i zawartości tlenu w gruncie, mogą być gromadzone lub wymywane. W końcowym efekcie w gruncie odbierającym ścieki tworzy się wokół jego cząstek warstwa biochemiczna, zwana również biomasą, która działa jak filtr mechaniczno- biologiczny.

Flotacja- jest procesem usuwania z wody cząstek o ciężarze mniejszym niż ciężar właściwy  wody, bądź większym przy zastosowaniu do flotacji powietrza. Flotacja niekiedy zastępuje sedymentację w układach oczyszczania wody, a stosowana jest do usuwania zawiesin trudno sedymentujących np.: glonów.

Nitryfikacja - jest to biologiczne utlenianie amoniaku do azotanów zachodzące w dwóch etapach. W pierwszym jon amonowy jest utleniany (amonifikacja) do jonu azotynowego przez bakterie z rodzaju Nitrosomonas:

NH⁴⁺ + 1½ O₂ → NO^2- + 2H + H₂O

w drugim jon azotynowy jest utleniany do jonu azotanowego przez bakterie z rodzaju Nitrobacter:

NO^2-+ ½ O₂ → NO^3-

Proces ten zachodzi przy udziale tlenowych bakterii autotroficznych (autotrofy, nitryfikatorów), które wykorzystują związki nieorganiczne jako źródło energii koniecznej do wiązania CO₂. Nitryfikacja jest jednym z etapów krążenia azotu w przyrodzie.

Osad czynny - jest to zespół mikroorganizmów (biocenoza), złożony z bakterii, grzybów mikroskopowych i pierwotniaków. Mikroflora osadu (bakterie i grzyby) rozkłada związki organiczne występujące w ściekach na substancje proste, m.in.: dwutlenek węgla, wodę
i amoniak, który zostaje utleniony do azotanów ; mikrofauna zaś, odżywiając się bakteriami
i grzybami, reguluje  ich ilość w biocenozie. Proces oczyszczania ścieków osadem czynnym polega na wykorzystaniu przemian metabolicznych mikroorganizmów aerobowych swobodnie pływających w napowietrzonych ściekach. Organizmy te tworzą kłaczkowato- gąbczastą zawiesinę, która spełnia te rolę co błona biologiczna.  Mikroorganizmy tworzące zawiesinę,
w pierwszej fazie powodują biokoagulację zanieczyszczeń, które następnie absorbują
i utleniają.

Oczyszczanie ścieków osadem czynnym - prowadzone jest w zbiornikach zaopatrzonych
w urządzenia napowietrzające i mieszające osad ze ściekami. Efekt oczyszczania ścieków poprawia dodatek węgla aktywnego do komór napowietrzania (większa redukcja związków azotu, zmniejszenie zabarwienia, pienienia się, odorów, lepsza sedymentacja osadu). Podobne rezultaty daje dodatek soli glinkowych. Na przebieg procesu oczyszczania ścieków osadem czynnym największy wpływ mają: obciążenie ścieków (BZT₅ i ChZT), skład chemiczny zanieczyszczeń organicznych, stężenie osadu czynnego w komorach napowietrzania czasu zatrzymywania ścieków w komorach itp.
 Nadmierne stężenie substancji toksycznych może spowodować śmierć mikroorganizmów wchodzących w skład osadu czynnego, a tym samym uniemożliwić biologiczne oczyszczanie ścieków.

Osadnik Imhoffa- to dwupoziomowy, najczęściej betonowy zbiornik, składający się z dwóch zespolonych i połączonych ze sobą komór: górnej - sedymentacyjnej (przepływowej) oraz dolnej - osadowej (fermentacyjnej). W górnej komorze następuje oddzielenie od ścieków zanieczyszczeń stałych (sedymentacja), które następnie spływają przez szczelinę w dnie do komory fermentacyjnej., gdzie przebiega beztlenowy rozkład osadów ściekowych. 

Osad wstępny - osad zatrzymany w osadniku gnilnym lub osadniku Imhoffa.

Osad wtórny - osad powstały po biologicznym oczyszczaniu ścieków na złożach biologicznych lub przy wykorzystaniu metody osadu czynnego.

Osadnik wstępny - Podstawowym elementem każdej przydomowej oczyszczalni ścieków jest osadnik wstępny zwany również osadnikiem gnilnym. W osadniku zachodzi proces oczyszczania mechanicznego, w czasie którego w procesach flotacji i sedymentacji oddzielane są części stałe zawarte w ściekach od części płynnych. Części stałe opadają na dno tworząc osad, tłuszcze unoszą się na powierzchni, a płynne ścieki przedostają się przez kosz filtracyjny do II etapu oczyszczania- tzw. oczyszczania biologicznego. Nagromadzony osad w osadniku gnilnym ulega fermentacji, zmniejszając częściowo swoją objętość (osad należy usuwać z osadnika). 

Osadnik wtórny - jest końcowym etapem oczyszczania ścieków , gdzie następuje rozdzielenie osadu od oczyszczonych ścieków.

Sedymentacja- to proces, w którym  usuwane są zawiesiny mające ciężar właściwy większy niż woda i pod wpływem działania sił grawitacji opadają na dno osadnika.